Dzisiejszy wpis będzie krótki. Emocje sięgnęły zenitu i w natłoku licznych wypowiedzi oraz komentarzy doszło do wielu nadinterpretacji – także moich słów.
Gwoli wyjaśnienia. Dla mnie, tak emocjonalnie opisywany przez świadków incydent sędziowski na MP PLWiR był jedynie pretekstem to zabrania głosu w sprawie. Zwykłą sytuacją, z jaką mamy niejednokrotnie do czynienia w trakcie sezonu i choć wymagającą napiętnowania (nie zapominajmy, że dla niektórych dobry wynik to mieć lub nie mieć na chleb), będącą wyłącznie punktem sygnalizującym znacznie poważniejszy problem. ..

Prostując pojawiające się komentarze: nie wypowiedziałem słów krytyki pod adresem organizatorów, supportu medialnego, czy zawodników, których szanuję za samozaparcie i duży wkład pracy w przygotowanie MP. Większość z tych osób znam od lat i cenię. Koniec, kropka.
Odcinam się tym samym od dziwnych pomówień i prób skłócenia środowiska.

ALE: problemy z popularyzacją w Polsce westu są i czas, byśmy wspólnie zaczęli je analizować. Wystarczająco wiele czasu straciliśmy na wzajemne okłamywanie się i emocjonowanie się wydumaną dynamiką rozwoju stylu WR w naszym kraju.
Jest kiepsko i należy o tym mówić. Głośno.

Przykrym jest jednak fakt, że słowa będące niczym innym, aniżeli zwykłym poklaskiem, odbierane są jako krytykanctwo i ciosem w osoby nadzorujące poszczególne inicjatywy.
Są jednak i pozytywy. Zaistniała sytuacja uruchomiła lawinę telefonów i słów poparcia od osób, które od lat związane są z polskim westem, a z różnych przyczyn usunęły się w cień lub funkcjonując w mało ciekawej rzeczywistości, nie podejmują tematyki z braku przekonania o możliwości zmian.

Czy to światełko w tunelu? Czas pokaże.